24 ژوئیه 2024 - در یک مطالعه کوهورت طولی اخیر که شامل بیماران مبتلا به دیابت نوع 2(T2DM)  بود، درمان با مهارکننده‌های SGLT2 منجر به کاهش قابل‌توجهی در حجم کلی پلاک کرونری (PV) و درصد حجم آتروم( PAV یا درصد انسداد یک شریان توسط پلاک) شد که عمدتاً ناشی از یک کاهش قابل توجه در پلاک غیر کلسیفیه بود.

محققان توضیح دادند که اساساً این دارو به کاهش تجمعات مضر بالقوه در شریان ها کمک می کند، که برای جلوگیری از عوارض قلبی در بیماران دیابتی بسیار مهم است.

یافته‌های این مطالعه که در ژورنالCardiovascular Diabetology  منتشر شده است، بینش‌هایی را در مورد مکانیسم‌های زیربنایی اثرات محافظتی قلبی داروهای SGLT2i که در کارآزمایی‌های قبلی پیامد قلبی عروقی (CVOTs) مشاهده شده است، ارائه می‌کند.

مهارکننده کوترانسپورتر-2 سدیم-گلوکز (SGLT2i) یک داروی خوراکی جدید برای درمانT2D با مزایای قلبی عروقی است که توسط مطالعات بسیاری در سال های اخیر تایید شده است. اثرات این داروها در پایین آوردن قند خون به دلیل افزایش دفع گلوکز از طریق ادرار است. مطالعات قبلی بر روی موش های فاقد آپولیپوپروتئینE نشان داده است که SGLT2i با پیشرفت ضعیف آترواسکلروز مرتبط است. با این حال، هنوز مشخص نیست که آیا این تأثیر به بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 و آترواسکلروز عروق کرونر در محیط های واقعی قابل تعمیم است یا خیر.

با توجه به پیشینه ی فوق، دکتر Tianhao Zhangو همکارانش از دانشگاه پزشکی پایتخت در پکن، یک مطالعه ی کوهورت CCTA طولی را در میان بیماران دیابت نوع 2 مبتلا به آترواسکلروز عروق کرونر، برای ارزیابی اثرات SGLT2i بر پیشرفت آترواسکلروز عروق کرونر انجام دادند.

برای این منظور، محققان بیمارانT2D را که بین سال‌های 2019 تا 2022 در کلینیک این دانشگاه برای دو بار یا بیشتر تحت آنژیوگرافی توموگرافی کامپیوتری کرونر (CCTA) قرار گرفته بودند، غربالگری کردند.

بیماران واجد شرایط برای شرکت در این مطالعه دارای پلاک های متعدد بودند که به عنوان تنگی غیر انسدادی در ابتدا و بدون مداخله در طولCCTA های متوالی، تعریف شد. معیارهای خروج شامل فاصله زمانی CCTA کمتر از 12 ماه، استفاده قبلی از مهارکننده‌های SGLT2، یا شروع/قطع مهارکننده‌هایSGLT2  در طول  CCTA‌های متوالی بود. PV و PAV برای هر پلاک مورد بررسی با استفاده از نرم افزار آنالیز پلاک CCTA اندازه گیری شد. بیماران و پلاک‌های آنها بر اساس درمان با مهارکنندهSGLT2  طبقه‌بندی و با استفاده از آنالیز تطبیق امتیاز تمایل (PSM) 1:1 مقایسه شدند.

این مطالعه به یافته های زیر منجر شد:

·  این مطالعه شامل 236 بیمار (میانگین سنی 9.5±60.5 سال؛ 69.1 درصد مرد) با 435 پلاک مورد مطالعه (درصد قطر تنگی در 7/31% از پلاک ها مساوی یا بیش از 50%) بود.

·  پس از درمان با SGLT2i برای مدت متوسط ​​14.6 ماه،PV  کلسیفیه نشده و low-attenuation PVو PAV به طور قابل توجهی کاهش یافتند، در حالی که PV و PAV کلسیفیه افزایش یافت.

·  کاهش درPV کلی،PV  غیر کلسیفیه،PAV  کلی، وPAV غیر کلسیفیه در پلاک های بیماران درمان شده باSGLT2i  به طور قابل توجهی بیشتر از پلاک های بیماران درمان نشده با SGLT2i بود.

·  تجزیه و تحلیل PSM نشان داد که درمان با SGLT2i با کاهش بیشتر در PV کلی(11.77-میلی مترمکعب در مقابل 4.33 میلی متر مکعب)، PV  غیر کلسیفیه(16.96-mm3  در مقابل 1.81mm3)،PAV  کلی (2.83-% در مقابل 3.36) وPAV غیر کلسیفیه (4.60-% در مقابل 0.70%) همراه بود.

·  این یافته ها هنگام ارزیابی تغییرات سالانه در PV و PAV کلی و ترکیبی، ثابت باقی ماندند.

·  مدل‌های رگرسیون چند متغیره نشان دادند که درمان با SGLT2i با پیشرفت ضعیف PV یا PAV کلی یا غیر کلسیفیه، حتی پس از تعدیل عوامل خطر قلبی عروقی، داروها و PV غیرکلسیفیه ی پایه یا PAV پایه(در شروع تحقیق) همراه بود.

·  اثر SGLT2i بر کاهش پیشرفت پلاک غیر کلسیفیه در بین زیر گروه‌ها، ثابت بود.

محققان نتیجه گیری کردند که «مطالعه ی ما بر روی بیماران دیابتی نوع 2نشان داد که درمان باSGLT2i  به طور قابل توجهی PV و PAV کلی عروق کرونر را کاهش می دهد، که در درجه اول ناشی از کاهش قابل توجهی در مؤلفه ی پلاک غیر کلسیفیه است».

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/sglt2-inhibitors-show-promise-in-reducing-heart-plaque-build-up-in-diabetes-patients-study-132102